Okee, okee, rustig aan. Waar waren we? Horsey de stalknecht blokkeerde de deur van de stal, een hooivork in zijn handen en hele kwade blik in zijn ogen. Toen begon hij te schreeuwen: “Overtreders! In hemelsnaam, wat doen jullie hier midden in de nacht?”

Hij keek zo kwaad…. Nadat hij naar ons had geschreeuwd, begon Ella een excuus te mompelen: “Maar ik… wij… ik wilde gewoon…”

Nou, ik was bang! Ik probeerde Horsey uit te leggen dat ik gewoonweg niet langer meer kon wachten. Ik had veel te veel gelezen over paarden en ik wilde Max laten zien hoe goed een panda kan paardrijden. Maar het kon Horsey allemaal niets schelen en hij schreeuwde maar door: “Belachelijk! Dit zijn bijzonder zeldzame en kostbare paarden van het Shasan ras! Hun afkomst is puur en edel, het zijn trotse paarden die van hun vrijheid houden. Niemand kan hen temmen! Al honderden jaren hebben ontelbare mensen steeds opnieuw – tevergeefs – geprobeerd om een Shasan te berijden, maar nog niemand is erin geslaagd. Het zijn hele bijzondere paarden die een bijzondere behandeling nodig hebben… Jullie twee, maak dat je wegkomt! Iemand die hier midden in de nacht binnensluipt verdient het niet om deze superspeciale en geweldige schoonheden te zien!

Ik denk dat hij de paarden bedoelde… Maar goed, we begrepen de boodschap. Ik keek naar Ella en zag dat ze tranen in haar ogen had staan.

Natuurlijk! Ik dacht dat ik nooit de kans zou krijgen om op een paard zou rijden! Jeetje, wat was ik teleurgesteld. Maar er zat niets anders op dan ons om te draaien en terug naar huis te gaan. Met hangende hoofden verlieten we de stal. Maar niet voor lang. Net nadat we buiten waren, werden we geconfronteerd met een onbekende stem: “Nou, nou, nou… jullie twee geven wel snel op zeg”. Wie wat dat?!?

Ja, dat dacht ik ook! Net toen we dachten dat het hele verhaal over was, gebeurde er weer iets nieuws. Alsof onze kleine aanvaring met Horsey niet genoeg was.

Ja, dit verhaal heeft nog een staartje. Maar dat zullen we jullie later vertellen.

Wees brave panda’s,

Max en Ella