Lieve panda’s,

Omdat Max jullie de krokodillengeschiedenis niet wilde vertellen, heb ik het maar zelf aan Pandabeard gevraagd hoe het verder ging. Nou meneer Pandabeard: u ligt ontspannen te dobberen in het water – en dan, wat gebeurt er dan?

Ho ho ho, wat er toen precies gebeurd is? Dat zal ik je vertellen, lieve Ella. Ik was aan het dobberen in het koele water, terwijl de zon me lekker op mijn buik scheen en het gefluit van de vogels me erg slaperig had gemaakt. Dus ja, langzaamaan vielen mijn ogen dicht toen me plotseling iets vastpakte aan mijn zwembroek en me zo het water introk. Twee seconden en ik was helemaal onder water! Ik kon helemaal niet zien wat er precies gebeurde, alles ging zo snel! Ik wilde weg zwemmen, maar iets hield me tegen. Ik spartelde en schreeuwde maar onder water hoorde me natuurlijk niemand. Maar net als ik bijna geen lucht meer had, zag ik een touw in het water drijven. Een van mijn mannen had dat in het water geworpen om mij te redden. Ik zwom met alle kracht die ik had naar dat touw toe. En jeetje, dat was vermoeiend zeg! Ik sleepte een heel gewicht achter me aan, terwijl ik niet eens wist wat het precies was dat zich in mijn zwembroek had vastgebeten. Met mijn allerlaatste restje kracht en mijn allerlaatste restje lucht heb ik uiteindelijk dat touw bereikt. Ik hield het zo stevig vast als ik maar kon. Mijn mannen hebben me toen naar boven getrokken. Toen ik halverwege was, voelde ik dat het gewicht dat ik meesleepte plotseling van me af viel. Ik keek om en zag de wijd opengesperde bek van een reuze krokodil…. maar zonder tanden! Die hingen immers nog aan mijn zwembroek! Kan je je dit voorstellen? De krokodil had zijn gebit verloren! Het moet wel een oude krokodil geweest zijn, van wie de tanden al een beetje los zaten. We hadden een grote tang nodig om de tanden weer los te krijgen van mijn zwembroek. Als aandenken aan dit spannende avontuur heb ik het gebit gehouden.

En staat het toch wel cool in de bar, vind je niet?

Ja, het ziet er zeker super uit! En wanneer je de geschiedenis erachter kent dan wordt het alleen maar cooler! Poeh, een geluk dat u er zo goed vanaf gekomen bent!

Ja, inderdaad. Ik heb alleen nu een groot gat in mijn lievelingszwembroek…

Ha ha ha! Dat is gelukkig niet zo heel erg. Dank u voor het verhaal, meneer Pandabeard.

Geen dank, geen dank – graag gedaan! Ik heb nog zoveel verhalen te vertellen. Ja, dat kan bijna ook niet anders omdat je als piraat veel avonturen beleeft.

Dat kan ik me goed voorstellen!

Wees lieve panda’s,

Jullie Ella

Dag lieve pluizige panda’s!

Wauw, die nieuwe piratenbar is megacool! Vind je ook niet Ella?

Jazeker, die is geweldig megacool! Ook wel een beetje griezelig…. Die reuze gebit met al die enge tanden en het doodshoofd aan de wand… ja, die vind ik wel een beetje eng.

Ach onzin! Dat hoort zo Ella, het is toch immers een piratenbar! Ik heb Pandabeard gevraagd waar dat gebit vandaan komt en hij vertelde mij een spannend verhaal van zijn avontuur met de reuze krokodil. Vele jaren heeft Pandabeard namelijk door de gevaarlijke wateren van de Panazon-rivier gevaren. Hij hield er zelfs van om in het water van de rivier te baden. Dan trok hij zijn zwembroek aan en sprong hij zo van het schip het water in; met zijn hoofd eerst. En als hij moe van het zwemmen was, dan draaide hij zich op de rug en dobberde hij zo op het water, naar de hemel starend.

En dan? Wat heeft de krokodil dan hier mee te maken?

Ha! Dat is een interessant verhaal. Maar misschien dat Pandabeard het vervelend vind als ik het jullie vertel. Vraag het hem zelf maar.

Oooh, je bent toch ook een plaagkop! Goed goed, ik zal hem vragen of hij het ons allemaal wil vertellen.

Zo, en dan nu … ik ga te bekogelen met slijmbommen!

Panda’s, zet ‘m op,

Max en Ella