Lieve panda, je hebt te vaak je wachtwoord onjuist ingevuld. Als veiligheidsmaatregel moet je nu wacht 3
minute(n) voordat je het opnieuw kunt proberen. Je kunt ook op de link 'wachtwoord vergeten' klikken om een nieuw wachtwoord te krijgen.
Ik moet heel eerlijk zijn…wat is het fijn om weer op het land te zijn! Deze boottocht was behoorlijk vermoeiend!
Oh ja. De arme Max was zeeziek geworden. Zijn gezicht was de hele tocht zo groen als een appel.
Ik was zooooo ziek! Dat heen en weer geschommel heeft me helemaal niet goed gedaan! Hebben jullie wel eens met een grote boot gevaren? Kennen jullie het gevoel?
Maar nu gata het gelukkig weer goed met je Max!
Ja, gelukkig!
We zijn op het moment in Sevilla. Ik heb besloten dat ik de prachtige Flamenco dans moet leren. Maar daarvoor heb ik wel een echt Flamenco kostuum nodig….dus heb ik Max aan de arm genomen en op kleding-jacht meegesleept Dat was heel erg leuk! Hij ging ieder keer lekker op een stoel zitten bij de pashokjes, en ik deed keer op keer een modeshow. Ik had niet verwacht dat kleding winkelen met een jongen ook leuk kon zijn!
Maar het was ook best wel zwaar…
Ja, dat klop. Daarom moeten we nu maar even rustig aan doen. Morgen schrjven we meer!
Ella had me gisteren een sms’je gestuurd dat ze er erg naar uit kijkt om naar Spanje te gaan en daar de traditionele Flamenco danste leren. Ik haalde meteen mijn boek over traditionele dansen tevoorschijn en onderzocht hoe deze dansers eruit zien. Ik was totaal verrast! Dat moest een plaatsje in de Panfu catalogus krijgen Vanaf vanmiddag kunnen jullie deze kostumen kopen:
Wat vinden jullie ervan? Mooi he! Misschien heeft iemand van jullie wel zin om een echt Flamenco feestje in zijn boomhuis te geven? Dat zou ik leuk vinden….
We komen direct ter zeken. Kunnen jullie je het vreemde raadsel nog herinneren? Om jullie geheugen op te frissen hebben we hem nog een keertje opgeschreven:
Wie mij vinden wilt moet de grote Ben zoeken,
wanneer hij 12 maal slaat krijg je een stuk koek.
Laat het je smaken.
Maar je moet wel schrikken,
wanneer je op iets bijt,
dat op een sleutel lijkt.
Toen we bij de Big Ben waren hoorde we de klokken luiden: het was precies twaalf uur s’ middags dus hij zou precies twaalf maal slaan. Het was overduidelijk, we moesten voor de laatste slag onder de big Ben staan. Dus we zetten hem op een rennen en raasde er zo snel mogelijk naartoe! negen, tien, elf -gered! En wat nu?
We zagen een straatverkoper net zijn stalletje opbouwen.
Max keek hem geschrokken aan..
Maar ik wist niet wat ik vragen moest!
Dat was gelukkig ook niet nodig. De straatverkoper wist wat er aan de hand was en zei: “Ahh..jullie zijn de panda detectives? Ik heb een kleinigheidje voor jullie. Eet smakelijke, ha ha!” Hij gaf Max een stuk chocoladekoek en verdween.
Op dat moment hoorde ik mijn maag knorren, de koek zag er zo lekker uit. Toen ik wou aanvallen hoorde ik Ella schreeuwen: “Neeee, Max! Wat als de koek vergiftigt is? Heb je nooit geleerd dat het niet veilig is om eten van vreemde aan te nemen?” Maar het was te laat. Ik had de koek al in mijn mond gestoken. De chocolade smolt op mijn tong, maar toen: KRAK! Ik beet op iets heel hards. Ik spuugde het meteen uit. Het was een sleutel. Maar waarvoor? “Die past natuurlijk in de deur van de Big Ben” zei Ella.
En ik had gelijk!
We liepen de trap omhoog, helemaal naar boven, waar we tegen een gesloten deur met een groot slot vonden. We staken de sleutel in het slot en draaide hem met bibberende handen om. De deur ging open en we gingen naar binnen. We stonden in ene grote legen ruimte. In het midden stond een pakketje met een briefje erop: “Voor Max en Ella”. Het was ingepakt net zoals een cadeautje. Ella was meteen helemaal opgevrolijkt: “Oooo, een cadeautje! Voor ons?” Ze trok aan het lint en POP! Een clownpop schoot eruit tevoorschijn…met het zwarte notitieboekje!
Dat was zeer eigenaardig, maar we waren opgelucht dat we het boekje gevonden hadden. We maakte ons klaar om weer terug naar Scotland Yard te gaan. Toen we de rechtmatige bezitter van het notieboekje gevonden hadden vertelde we hem over de clown was hij ervan overtuigd dat de dief de bekende “Rader” geweest zou moeten zijn. Hij laat altijd vreemde raadsels achter. “Dat hebben jullie heel goed gedaan” zei hij opgelucht, “In dit boekje staat het geheime adres van mijn dochter die in Mexico woont. Als ik het was kwijt geraakt had ik haar waarschijnlijk nooit meer kunnen vinden. Maar vertel eens even, jullie zijn op wereldreis? Kunnen jullie me misschien een groot plezier doen?” Hij krabbelde snel een adres op een envelop en drukte ons een brief in de hand: “Hier, alsjeblieft. Wanneer jullie toevallig in Mexico zijn zou het fantastisch zijn als jullie mijn dochter deze brief zouden kunnen geven. Ik wil hem liever niet over de post sturen, dat is te gevaarlijk, en jullie beide vertrouw ik.” Max voelde zich meteen een super detective en nam de brief aan. We hadden nog helemaal geen plannen om naar Mexico te gaan. Maar…naja, ik denk dat we misschien wel in de buurt komen…
Maar eert gaan we naar Spanje, en wel meteen boot! Het wordt een lange reis.
Hebben jullie het kaartje uit Engeland al gevonden? Zoek ik het groen!
Vandaag is het zo ver: jullie kunne vanaf nu in Panfu auto rijden! Maar een beetje geduld moeten jullie nog hebben, vanmiddag gaat het van start. Jullie hebben geen rijbewijs nodig
…op het moment kunnenjammer genoeg alleen goudpanda’s autorijden.
En nieuwe leuke kleding en meubels liggen ook voor jullie klaar!
We hebben al jullie tips en ideeën gelezen, heel erg bedankt dat jullie ons willen helpen de aanwijzingen te ontrafelen. Het heeft ons heel veel geholpen!
Max heeft bewezen dat hij een echte detective. Hij heeft zijn detective pet en vergrootglas tevoorschijn gehaald, zijn pijp aangestoken en de starten van London gaan onderzoeken. Jammer genoeg heeft hij niets kunnen vinden, geen enkele aanwijzing
We zochten hoog en laag en kwamen uiteindelijk bij de London bridge. Kennen jullie deze brug? Het is een grote blauwe brug in het midden van de stad. Ineens kwam er een grote groep mensen op ons afgestormd, we konden ons haar niet staande houden. Het was niet makkelijk voor Max, hij had nog tuurde nog steeds door zijn vergrootglas gefocust op de grond.
Toen hoorde we een mannenstem uit de menigte: “Deze grote ben maakt wel heel erg veel lawaai!” Grote ben? Dat moest iets met de aanwijzing te maken hebben!
Max stond recht op om en besefte zich dat de Grote Ben een klok is: Big Ben! Hij stond pal voor hem, daar bovenin de grote toren.
Precies op dat ogenblik sloeg de klok 12 uur. Laten we de aanwijzing nogmaals lezen:
Wie mij vinden wilt moet de grote Ben zoeken,
wanneer hij 12 maal slaat krijg je een stuk koek.
Laat het je smaken.
Maar je moet wel schrikken,
wanneer je op iets bijt,
dat op een sleutel lijkt.
Nu wist ik het zeker, we moesten zo snel mogelijk naar de Big Ben!
Phew, ik moet even adem halen om mezelf te kalmeren. Ik word zo enthisiast als ik er weer terug aan denk. We vertellen jullie woensdag hoe het verhaal verder gaat! I
Max is een hartstochtelijke detective verhalen lezer, dus moesten we kosten wat het kost naar -Scotland Yard – dat is zoiets als de politiekorps van London. Hebben jullie daar over gehoord?
Ik dacht dat ze misschien wel een goeie amateur detective nodig konden hebben. Ik ben per slot verekening de Sherlock Holmes von Panfu!
Niet overdrijven he Max. We weten nog niet hoe het afloopt.
Ik zal de dief vinden, dat staat als ene paal boven water!
Ik zal jullie uitleggen waarover het gaat. Dus…gisteren toen we voor Scotland Yard stonden kwam er een mysterieuze man van de trap afgelopen. Hij had een donkere zonnebril en een hoed op. Het grootste dele van zijn gezicht was verborgen en hij had een lange zwarte jas aan. Toen hij ons zag herkende hij ons direct. “Zijn jullie Max en Ella uit Panfu?” had hij gevraagd, “Fijn dat jullie hier zijn. Ik kan jullie hulp goed gebruiken, ik zoek namelijk een dief. Mijn zwarte notitieboekje is van mijn bureau gestolen, dit is een heel belangrijk boekje met belangrijke notities die van grote waarde zijn. De dief heeft het volgende briefje achter gelaten.” Hij drukte ons ene briefje in de hand waarop stond:
“Wie mij vinden wilt moet de grote Ben zoeken,
wanneer hij 12 maal slaat krijg je een stuk koek.
Laat het je smaken.
Maar je moet wel schriken,
wanneer je op iets bijt,
dat op een sleutel lijkt.”
Waaaattttt? Ik begrijp er niets van! Jullie?
De man van Scotland Yard wist ook niets verder en zei: “Ik geef de zaak aan jullie over. Vind alsjeblieft het notieboekje, anders…..daar wil ik eigenlijk niet overna denken.”
Phoe…. Laten we het samen met jullie overleggen, wat heeft deze brief te betekenen? Wie is de grote Ben?
We melden ons maandag weer…hopelijk weten we dan meer.
Wees lieve panda’s,
Ella en Max
…en niet vergeten…vandaag zit de hartwooby nog een keer in de verassingsmachine!
Good morning dear Pandas!
Zo hebben de Engelse ons begroet. Weten jullie wat het betekend? Ik weet het!
Wees toch niet zo betweterig Max!
Ja, ja. Ik wou alleen laten zien dat ik een beetje Engels kan praten. Hebben jullie al Engels op school?
Op het moment kan ik het super goed gebruiken, sinds gisteren zijn we namelijk in….LONDON! Yeah! Ik wou altijd al de…hoe zeg je dat ook alweer.. „Changing the Guard“ zien bij Buckingham Palace. Hebben jullie daar over gehoord? Het is een beetje zoals het aflossen van de wacht; wanneer de een moe is komt de andere shift om het paleis van de koningin te bewaken. Ze mogen natuurlijk niet in slaap vallen, dat zou een beetje dom zijn…en gevaarlijk.
Boaaah, ik had niet verwacht dat de koningin zoveel wachters nodig had. Ze kwamen in ene hele grote stoet met pauken en trompetten! En ze hadden ook grappige pluizige hoeden op, ze zagen er erg grappig uit!
Er waren heel erg veel toeristen komen kijken, en opeens was ik Max kwijt in de menigte. Nadat de „Changing the Guard“ over was en de mensen in alle richtingen verdwenen zag ik Max gelukkig weer. Weten jullie wat hij gedaan had??? Hij was heel dicht bij de bewakers gaan staan en gekke bekken staan trekken!
Ja, ik had een keertje gehoord dat de bewakers heel streng moeten blijven kijken en absoluut niet mochten lachen! Dat wou ik dus een even uitproberen. Maar toen ik mijn tong naar een van de bewakers uitstak keek hij protesing naar beneden en gaf me een heel strenge blik. Ik schrok me een hoetje en rende snel weg.
Ja, en toen rende Max tegen mij op, toen ik op het punt stond om weg te lopen, en vielen we samen op de grond: BOEM! Mijn hoofd deed vreselijk veel pijn.
Ja, de meine ook. Ik wierp nog snel een blik op de wachters en denk dat ik ze heb zien gniffelen van plezier.
He he, daar kijk ik niet van op .
Morgen gaan we naar Scotland Yard. Weten jullie wat dat is? Woensdag vertellen we jullie hoe het was.
Dat was heel erg leuk! Hij ging ieder keer lekker op een stoel zitten bij de pashokjes, en ik deed keer op keer een modeshow. Ik had niet verwacht dat kleding winkelen met een jongen ook leuk kon zijn!
