Goeie morgen allemaal!

We zijn op het moment in Tibet en hebben Ella haar betovergrootvader gevonden! Hij ziet er grappig uit en draagt geen normale kleding maar heeft een oranje doek omgewikkeld. Hij is ook kaal en heeft heel veel rimpels in zijn gezicht.

Ja,maar hij is ook heel erg oud….meer dan 100 jaar! En deze oranje doek draagt hij omdat hij een Boeddhistische monnik is en in een Tibetaans klooster leeft. Ze zien er daar allemaal zo grappig uit

Ja! Toen we het klooster binnen kwamen werden we omringt door monniken in oranje doeken gewikkeld….maar in welke zat Pan Lee verstopt? We wisten helemaal niet hoe Ella haar Betovergrootvader eruit zag. Maar toen had ik een idee. In het midden van het klooster stond een hele grote gong. Dus ik dacht; ik ga daar op slaan om de aandacht te krijgen en roep ik Pan Lee zijn naam.

Zo gedacht zo gedaan. We hadden alleen niet verwacht dat deze gong zoveel lawaai zou produceren. Het was zo stil in het klooster, niemand zei een woord, totdat Max een heils kabaal maakte door op de gong te slaan. Alle ogen waren opeens op ons gericht! Heel voorzichtig en geschrokken fluisterde hij  “Pan Lee?” We zagen iemand zich door de menigte naar voren wurmen…het was Pan Lee! “Ella, ben jij het echt?” vraagde hij beduisd. Maar nog voordat ik antwoord gevaen kon drukte hij me tegen zich aan.

Hij was heel erg blij en wou Ella bijna niet meer loslaten!

Later die middag hebben we met zijn drietjes in de kloostertuin gezeten. Pan Lee vertelde ons hele veel spannende verhalen, hij had heel erg veel beleefd in zijn leven…wat wil je ook als je over de 100 ben
Hij vertelde ons bijvoorbeeld waarom hij lang geleden Panfu had verlaten. Ik zijn verhaal hier voor jullie opgeschreven:

Lang geleden.. ach…. ik was jong en onervaren en wilde perse de grote wijde wereld ontdekken. Ik kon gewoon niet op een en dezelfde plek blijven wonen, dus verliet ik Panfu. Ik ging op zoek naar onze oerouders, snappen jullie? Ik was nieuwsgierig hoe echte panda’s eruit zouden zien.  De gene die in het oerwoud leven en bamboe eten. Ik ging op reis naar China. Ik pakte mijn rugzak en ging in de oerwouden van China opzoek naar echte panda’s. Dagenlang zocht ik en zocht ik…ik beklom bergen, stap rivieren over en hakte mijn weg door het dichtbegroeide woud….geen panda te bekennen.
“Het wordt niets. Misschien zijn ze wel uitgestorven?”, dacht ik. Ik wist dat er niet zoveelpanda’s meer op de welerd waren en verloor bijna alle hoop, toen….

Oh, ik hoor de gong! Het is etenstijd! Mijn maag knort. We schrijven morgen verder.

Wees lieve panda’s
Max en Ella