Hallo allemaal!

Gisteren hebben we jullie verteld over hoe de kangoeroe Max zijn chocolade broodje uit zijn handen had ontfutseld. Jullie hadden Max zijn gezicht moeten zien: hij liep helemaal rood aan en er kwam stoom uit zijn pluizige panda oren. Ik dacht bij mijzelf: “Oei, oei. Dit gaat verkeert!” Max kan heel erg onaangenaam worden als hij honger heeft, en als dan iemand ook nog zijn eten wegneemt…ik wil er eigenlijk niet te lang over na denken! Met een hongerige Max in de buurt ben je nog niet jarig. De kangoeroe had dat ook al snel gemerkt en sprong alsof zijn leven er vanaf hing. Max er natuurlijk achteraan. Eigenlijk nutteloos als je weet dat kangoeroe voeten ongeveer 10 keer zo groot zijn als Max zijn panda pootjes. Hij sprong zo ver, het leek wel of hij springveren aan had! Max had geen enkele kans. Hij rende steeds langzamer en de kangoeroe was uit het zicht verdwenen.

Toen kwam ik op een idee. Ik ging op de grond liggen en bewoog me niet.Kangoeroes zijn best wel nieuwsgierig, hij zou zich zeker weten omdraaien om te kijken wat er met me aan de hand was. Een goed plan, toch? Ik veel met luid geschreeuw op de grond, strekte mijn armen en benen uit en sloot mijn ogen…. in de hoop dat mijn plannetjes zou werken. En ja hoor: Ik hoorde de kangoeroe voetstappen, of eigenlijk “hupjes” dichterbij komen. Ik wachtte totdat de kangoeroe dicht bij was. Ik kan mijn chocolade broodje al ruiken! Toen ik de schaduw van de kangoeroe over me heen viel was het het juiste moment om toe te slaan. JAAA! Ik deed mijn ogen open en mijn mond viel open van verbazing: Vanuit de buidel van de kangoeroe werd ik aangekeken door een lieve kleine baby kangoeroe die op mijn chocolade broodje knabbelde. Het zag er zo lief uit! Tja, er zat dus niets anders op om ze beide met rust te laten.

Mijn betovergrootvader Pan Lee zou hebben gezegd: Je hebt je hart op de juiste plek zitten beste Max.

Ja, maar jij ook Ella.
Ella had me namelijk de helft van haar kaasbroodje gegeven.
Die avond hebben we in een heel lekker restaurant ons zelf getrakteerd op een reusachtige familie pizza. Hij was zo groot dat we toen we hem eindelijk op hadden we naar ons bed moesten rollen, we zaten zo vol dat we niet meer konden lopen.

Ik zit nog steeds prop vol.

Ach… ik verheug me alweer op een lekkere Mexicaanse enchilada. Vandaag gaat onze reis namelijk verder, we gaan naar Mexico. Dit is onze laatste bestemming, daarna gaan we weer terug naar Panfu!

Wees lieve panda’s en tot snel!
Max en Ella